Bu sabah İstanbul

Bu sabah İstanbul ısmarlanmış bir hediye gibiydi benim için. Islanmış sokaklar, bulutlu bir gökyüzü ve kasvetli bir atmosfer...

Geceden yağan yağmur bütün şehri sırılsıklam etmişti. Tabiri caizse "Bu sabah yağmur var"dı İstanbul'da. Şehri terk etmek istemeyen inatçı bir çocuk gibi bulutlar gökyüzünden izliyordu herkesi. Güneş sindirilmiş parıltılarıyla ufukta kendini göstermeye çalışıyordu. Bence boş bir uğraştı onunkisi.

Nefret ettiğim o güneşli yaz mevsimine inat kış mevsiminin kafasını çıkartıp izlemesi gibiydi bu sabah olanlar. Sabah sokağa çıktığım anda unutulmuş çok eski bir dostu görüp hatırlamış gibi gülümseme doldu yüzüme. Yürümeye devam ettikçe o eski dostla hasret giderdim. İnsanın içini ürperten, soğuk, sessiz ve derin bir esinti bedenime çarptıkça kendi kendime "hiç değişmemişsin!" dedim eski dostuma. Kısa kollu, yazlık kıyafetime aldırmadan esintiye doğru yürüdüm. Bu tip durumlara karşı hassas olduğumu bilmeme rağmen eski dostumu kıramadım.

Uzun zamandır böyle uyanmamıştım. Açıkçası çok iyi geldi.

Hem de çok iyi...