Sözüm meclisten içeri

Geceleri sokaklarında yürümeyi özledim bu şehrin. Bir klarnet sesini, kanun sesini özledim. Zamanında sokakta sanatını bağırtan tüm o üstadların yanında yürümeyi özledim.

Hiç biri yok artık. Ya öldüler, yada kıymet bilmeyenlere verecek hiçbir değerleri kalmadığı için terkettiler bu şehri. Aynı şekilde, zamanında o insanların yanında yürürken benim yanımda olan o insanlar da yok artık. Onlar da sanıyorum bana verecek değerleri kalmadığı için terkettiler beni. Yada değerlerini paylaşacak daha kıymetli kişilerle tanıştılar. Normaldir. İnsanların yaptığı seçimlere saygım vardır her zaman. Çünkü yanlış bile olsa, karşımdaki insanın da en az benim kadar hakkı vardır seçmeye. Benden eksiltse bile, benden bir şeyler götürse bile.

Fakat bana koyan şey, insanların 'anı yaşamak' anlayışını yanlış şekilde uygulamaları. Yıllardır aynı yolda yan yana yürüdüğü insanı, günlerdir tanıdığı bir 'sevgilinin' sözü ile satıyorsa insan, bunun adı seçim değildir. Ne olduğu da beni ilgilendirmez.

Böyle davranıp geri dönen ile ben yine el sıkışırım. Yalnız söylediğim her sözün bir harfi eksik olur. Verdiğim değer gibi.